W 2002 roku prace Bolesława Baakego (1905-1963) trafiły z Libanu do Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym. Po ponad 20 latach ponownie będzie można je obejrzeć w Muzeum Nadwiślańskim w Kazimierzu Dolnym.

Wyeksponowane będą w Kamienicy Celejowskiej. Dlaczego – zgodnie z życzeniem artysty – trafiły do Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym? Gdy napiszemy, że był uczniem prof. Tadeusza Pruszkowskiego w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, to wiemy wszystko. To właśnie Pruszkowski przywoził swoich studentów do Kazimierza Dolnego i zarażał swoją miłością do miejsca. Baake należał do Grupy Czwartej założonej w 1936 roku. Był ceniony przez krytykę. Stanisław Rogoyski w czasopiśmie „Plastyka” w 1936 roku określił Baakego, jako „młodego, utalentowanego artystę”. W 1940 roku wyjechał do Lwowa skąd został wywieziony na Syberię. Pracował tam przy wyrębie drzewa. Po układzie Sikorski-Majski i amnestii trafił do Iranu, gdzie przebywał 3 lata. Tu na wystawie zbiorowej w 1943 roku pokazał swoje prace wyróżnione nagrodą Poselstwa R.P. W 1945 roku wyjechał do Libanu, gdzie pozostał aż do śmierci. W 1946 roku został dyrektorem w Polskiej Szkole Malarstwa i Rysunku, założonej w ramach Instytutu Polskiego, z inicjatywy Wydziału Oświaty Poselstwa RP w Bejrucie i prof. Antoniego Markowskiego (profesor w Libańskiej Akademii Sztuk Pięknych). W 1951 roku miał wystawę indywidualną. W 1954 roku odbyła się kolejna wystawa artysty, tym razem pod patronatem UNESCO.

W 1955 roku na łamach wydawanych w Londynie „Wiadomości” znalazł się poemat „Wspomnienie”. To wspomnienie Kazimierza Dolnego. Bolesław Baake pisał tak: „I Kazimierz Dolny, w dniu odpustu nad rynku / Pamiętam dobrze ten rok tysiąc dziewięćset trzydziesty / Plener nasz pierwszy i wielki festyn / I nie zapomnę nigdy kochanego Prusza….”