Cieszę się na czwartkowy wyjazd do Kazimierza. Może uda mi się skupić na rysowaniu, które otworzyłoby mi jakieś interesujące perspektywy na dalsze malowanie – napisał 30 sierpnia 1992 roku w raptularzu Stanisław Fijałkowski. Interesujące w tym krótkim zdaniu jest przypuszczenie. Artysta – wówczas prawie siedemdziesięcioletni mężczyzna – twórca o uznaniu daleko wykraczającym poza Polskę – pokłada nadzieję w miejscu – w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą i liczy na to, że może uda się tam skupić i odnaleźć coś interesującego, coś, co stanowić będzie zaczyn do kolejnych prac. Z jednej strony skromne życzenie, z drugiej wielkie wyzwanie. Głód nowego, determinacja i imperatyw tworzenia. Ta determinacja, która zaszczepił w Fijałkowskim Władysław Strzemiński.
Osią wystawy są rysunki z Kazimierza i grafiki, które powstawały z tych rysunków. Wokół nich budowane są, a może tkane, wspólne watki, które odnoszą nas do problematyki miejsca jakim jest Kazimierz i miejsca jakim jest obraz Stanisława Fijałkowskiego. Istotny jest kontekst kulturowy czy pojęcie wspólnotowości. Wybrzmiewa równowaga przeciwieństw. Jest zatem powaga i lekkość, materia i duch, życie i śmierć.
Stanisław Fijałkowski (1922 Zdołbunów na Wołyniu – 2020 Łódź), malarz, grafik, profesor ASP w Łodzi. Był członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Drzeworytników XYLON (przewodniczący Polskiej Sekcji Stowarzyszenia. Od 1990 wiceprezydent Międzynarodowego Zarządu Głównego). W latach 1974-1979 był wiceprezesem Polskiego Komitetu AIAP (Association Internationale des Arts Plastiques). Należał do Europejskiej Akademii Nauk i Sztuk w Salzburgu oraz do Belgijskiej Królewskiej Akademii Nauki, Literatury i Sztuk Pięknych z siedzibą w Brukseli. Artysta reprezentował Polskę na Biennale w São Paulo (1969) i na Biennale w Wenecji (1972). W roku 1977 wyróżniony został Nagrodą Krytyki Artystycznej im. Cypriana Kamila Norwida, a w 1990 uhonorowany Nagrodą im. Jana Cybisa. Nagradzany na wystawach krajowych i międzynarodowych, m.in. na Biennale Grafiki w Krakowie (1968 i 1970), wystawie „Bianco e Nero” w Lugano (1972) czy Biennale Grafiki w Lublanie (1977). W 2003 w Muzeum Narodowym w Poznaniu, Muzeum Narodowym we Wrocławiu i Zachęcie – Narodowej Galerii Sztuki odbyła się wystawa retrospektywna Artysty.
Prace znajdują się w licznych zbiorach prywatnych i publicznych w Polsce i za granicą, między innymi w Museum of Modern Art w Nowym Jorku, w Mc Grew Hill Collection w Nowym Jorku, Tate Gallery w Londynie, w Gabinecie Rycin w Zagrzebiu, w Graphische Sammlung Albertina w Wiedniu oraz muzeach w Bochum, Carpi, Dreźnie, Erlangen, Hamburgu, Hanoverze, Lubece, Lugano, Marburgu, Oldenburgu, Pradze, Skopje i Winterthur.
Od 2023 roku spuścizną artysty zajmuje się Fundacja Stanisława Fijałkowskiego.
Miejsce: Muzeum Nadwiślańskie w Kazimierzu Dolnym,
Galeria Wystaw Czasowych, ul. Rynek 19
Otwarcie: 2 sierpnia (niedziela), godz. 14.00
Kuratorzy: Dorota Seweryn-Puchalska, Adam Jaśkiewicz
